........... تسليت قلب صبورم ديگه اون دوست نداره ............

كجايي عزيزم كه نگاهم هنوز هم تو حسرت نگاهت در لا به لاي يك دنيا درماندگي از نبودنت غرق شده است .نبودی ببينی با نبودنت چه دنيايی ساختم ديگه حس پريدن ندارم پرمن شكسته.چه فريادي با چه خيالي در كدام شيون گنگ؟ دل رامي شكني به جرم بي بال وپربودن بال و پرم را تو گرفتي مگر يادت نيست؟  وقتي كه ساده گذشتي از اين همه احساس قشنگ .برايت شكفتم نبودی ببينی .بدان بعد از تو خردسالی ام بزرگ نشد .

سبكی خيانت را به نداشتن نايی برای بازگو كردن رهاكردم .تو كه با بوسه هاي باد زنده بودی چه شد كه درآغوش كلاغ ها هم غنچه كردی؟ چه ساده به گذر زمان عادت كردم . سنگفرش گلويم با هق هق شلوغی ازحجم بی تابی مزين شد .هق هقی كه نفس هايش با شنيدن يك كلمه از نامت به زيباترين فرياد دنيا خواهد رسيد .نبودی كه ازبودنت، نبودنت نصيبم شد .

نگاهت نخواست ببيند شكستن يك درخت زرد را به جرم بهاری نبودن .تو رفتی وبا اشكهايم سالهای  سال است كه دريا ها ساختم .بال من شكسته اما هنوز پاهايی براي راه رفتن دارم به اميد رسيدن به رد پايت در زير خاكهايی از جنس فراموشی .سكوت نمی كنم تا همه ببيند كه برای نبودن يك نفس چگونه نفسی بريده خواهد شد .

وقتي خورشيد براي تابيدن به بلنداي بام آسمان مي نشيند من به اين مي انديشم كه اگر دستان تو در دستگيره ای دست من بود چگونه اين همه حرارت را تحمل مي كردم .خورشيد هم براي ديدنت شرم دارد و آنگاه كه تو را می بيند  شرمی از جنس غروب وجودش را مي گيرد.شكستن غرور خورشيد را هم شنيدم وقتي حضورت برايم غروب كرد .وقتی كه گريه كردم خدا هم سكوت كرد وآنگاه شب را آفريد به احترام گريه های من و پاييز را آفريد برای عبرتم .

پاييز فصل محبوب من است همۀ عشق من است زرد شدن و شكستن ساقه های درختان .فصل رنگهای زرد و نارنجي و قرمز .اينجا حقيقت تلخی نهان است .سقوط از بلندای غروربه زمين عشق جايی كه تنه محكم درخت هم رها يت می كند .بايد پيشتر ازاين مي افتادم .هيچ درختی وطن من نبود دلم براي كلاغ ها تنگ می شود كاش يكی ازپرهای سياهشان همراهم بود شايد مثل آنها گستاخ ميشدم و اينقدر زاری براي نبودن يك بت را نمی دادم .

حال من گستاخ ترينم، اينقدرعذابت را كشيدم كه زبانم مي تواند تمام موجودات روی زمين را استيضاح كند تو خواهي شنيد جواب بی رحمی هايت را با گوشهای ناشنوايت.من تو را درهمين رنگهای تيره هم دوست دارم .در شهر های من غربت آشيانه دارد همه از تو كورتر وكرترند.ناشنوايانی كه می شنوند اما نمی شنوند و لال هايی كه حرف مي زنند اما نمی زننداز كجای شهرم بگويم كه همه مرده اند .آخر تو كه نبودي همه زيبايی ها كوچ كردند.

زشترين دشنام ها را برايت ترانه ساختم ، چه بی حيا شده ام .ببخش مرا كه اينچنين از نبودنت قصه می گويم .شايد اگر مي دانستی  شبها پياده ازكنارپنجره ات رد می شوم سكوتت را می شكستی .چه شبهايی كه از كنا رت گذشتم و تو مرا نديدی .نمی خواهم از گورستان معجره طلب كنم آه چه زيبا مراسم تشييع غرورم را برگزار كردی غرورم كه مرد من هم مردم .مردگان نمی توانند سخن بگويند پس هر چه كه مي خواهی از زبانشان بگو.شنيد نش با من .

خسته شدم ازاين مرثيه و شيون اين همه گفتم و تو رفتی و حال اينچنين تو خالی شدم .قطره قطره آب شدم از دوستيمان.لحظه لحظه درد می كشم از بودنم پس هستم وتابوت های خالی ازجسد را می نگرم روزی خداوند برای خوشبختی  من، تو را آفريد اما اينك خدا هم از خوشبختی من نااميد شده است . ای كاش تودرمن مقدس بمانی شايد خداوند ببيند كه هنوزهم خوشبختی من درنهان تو وجود دارد.

باورم نمی شود اين همه هيجان برای عشقی كه خيلی وقت است به سكوهای خالی از من عادت كرده است . ديگر هواداری ندارم ديگر كسی عاشق خنده هايم نيست .پرچم وجود من بر بلندای  قله ی  ديوانگان بدون رقيب زده شده است وكسی را ياراي مقابله نيست . من بهترين كوهنورد كوه غم بودم مي دانستي .....؟؟؟ بدون گريه كردن هم رقيب ندارم . . تولدی دوباره با نوشتن دلتنگی تو سراسروجودم را گرفت .

دوستت دارم ای زيباترين بی وفای دنيا